คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของการเข้าค่ายพักแรมริมทะเล ค่ายวิทยาศาสตร์ของนักเรียนมัธยมปลาย กิจกรรมหมดแล้ว คืนนี้คือคืนตามใจตามอัธยาศัย  หลายคนนั่งริ่มทะเลดูดาวในความมืด บ้างพูดคุยตั้งแคมป์ไฟ

 

     "ไปขี่จักรยานเล่นกันไหม" ผมชวนเธอ ไปสิ เธอตอบตกลง

 

     จักรยานมีเพียงคันเดียว ผมถามเธอยังอยากไปหรือเปล่า เธอพยักหน้า

 

     ผมขับ เธอซ้อน

 

     "เราคบกันวันแรกวันไหน จำได้ไหม" ผมถามหาเรื่องคุยและกระตุ้นการเต้นของหัวใจ

     "จำได้สิ ก็วันที่ยี่สิบสี่พฤศจิกาไง ผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะ" เธอตอบ

     "เวลาแค่นี้อาจยังบอกว่าเร็วไม่ได้ ก็ได้นะ" ผมตอบเธอขณะตาจ้องมองไปเบื่องหน้า

 

     เธอนั่งซ้อนด้านหลัง ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายเราสัมผัสกัน มีเพียงช่องว่างของอากาศที่มองไม่เห็นขั้นกลาง ระยะทางค่อยๆทอดยาวออกไป

 

     "ชอบแหวนที่ซื้อให้ไหม" ผมถาม

     "แหวนครบรอบหนึ่งร้อยวันหนะ"

 

     แหวนเงินฝังหินสีฟ้าขุ่น เธอหยิบขึ้นมาหมุนเล่น

 

     "ชอบสิ" เธอตอบ

 

     ลมทะเลพัดเข้าหาฝั่ง สดชื่น ปลอดโปร่ง ต้นสนริมสองของข้างทางสั่นไหวไปตามแรงลม ไร้แสงไฟส่องทาง แสงจันทร์ทำหน้าที่นั้นทั้งหมด แสงนวลสีขาว ทาทุกอย่างให้เป็นภาพเลือนๆ น้ำทะเลยิ่งขับให้แสงนวลเนียนยิ่งขึ้น ภาพสะท้อนเรืองๆของแสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำ เธอเอามือมาจับเอวผม

 

     "เราก็ชอบวงที่เธอซื้อให้เหมือนกัน วงครบรอบหนึ่งปีหนะ" ผมว่าบ้างพลางมองแหวนที่นิ้วมือ แหวนที่มีรูปลักษณ์เหมือนกัน

 

      ผมยังคงปั่นจักรยานไปข้างหน้าอยู่ แสงจันทร์อาบตัวเราทอดเป็นเงายาววิ่งไปตามความเร็วจักรยาน ใจลอยคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เธอคงเช่นกัน แต่ก็ไม่อาจบอกได้แน่ชัดว่าเธอคิดอะไรอยู่ หรือเพียงแค่ไม่ได้คิดอะไรเลย

 

     "หากเราต้องแยกจากกันไป เราคงทำใจไม่ได้" เธอเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

     "เราก็คงเหมือนกัน" ผมตอบ

 

      เธอเอาแก้มมาพิงหลังผม ความรู้สึกส่งตรงถึงหัวใจ ความหนาวสะท้านสั่นไหวไปทั้งร่าง ความรู้สึกเปี่ยมสุข ความสวยงามของทะเลอาจมีมาก แต่ในคืนนี้ เราสองคนต่างเก็บเกี่ยวและไขว่คว้าทุกสิ่งทุกอย่างไว้ แก้มนุ้มๆที่ประทับบนหลังเป็นเครื่องย้ำเตือนถึงความจริงที่กำลังดำเนินอยู่

 

    "'ง่วงหรือยัง เรามาไกลแล้วนะ"

 

     ผมถามเธอ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ความรู้สึกที่แผ่นหลังหายไปแล้ว เธอเองก็เช่นกัน เธอหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงผมที่อยู่บนจักรยานเพียงลำพัง ค่ำคืนนี้ยังคงอีกแสนไกล ระยะทางก็เช่นกัน ผมหันหลังขับจักรยานกลับไปทางเดิม ในเส้นทางเดิม แต่ความรู้สึกไม่เคยเหมือนเดิมอีกต่อไป นั่นอาจเพราะการหายไปของใครบางคน

Comment

Comment:

Tweet