หากเมื่อเวลามาถึง

posted on 07 Oct 2012 14:27 by ambaschobsanti

"ทำไม คนเราถีงได้เหงาขนาดนี้? คำอธิบายแท้จริงซ่อนอยู่ที่ไหน?คนบนโลกนับล้านคน ทุกผู้ทุกคนโหยหาใคสักคนที่จะมาปลอบประโลมในให้คลายเหงาแต่ก็กระถดตัวหนี ปลีกตัวไปอยู่เดียวดาย ทำไม? เป็นไปได้หรือไม่ว่าโลกถูกส่งมาลอยดวงกลางอวกาศเวิ้งว้าง เพียงเพื่อให้เป็นที่พำนักของคนเหงา?"

 

คำถามที่ยกมาเป็นคำถามที่มุราคามิเขียนไว้ในหนังสือ รักเร้นในโลกคู่ขนาน และเป็นคำถามที่ตกข้างอยู่ในหัวสมองของเรานานเหลือเกิน สลัดยังไงก็ไม่หลุดเสียที

 

นั่นสิ ทำไมกัน

ทำไมคนเราถึงได้เหงาขนาดนี้

 

แต่ถึงอย่างไรคำถามในโลกนี้ที่ไร้คำตอบก็มีมากเกินไป นี่คงเป็นแต่อีกเพียงปัญหาโลกแตก

ปัญหาที่หากโลกแตกก็คงไม่ได้คำตอบ

 

ไม่หรอกในความเป็นจริง คำถามบางคำถามอาจมีคำตอบเมื่อเวลามาถึง เหมือนมะม่วงที่ยังไม่สุกงอม หากเรากัดกินตอนที่ยังอ่อนอยู่ เราคงนึกสงสัย มะม่วงที่หวานมีรสชาติเป็นยังไงกันนะ ในโลกนี้จะมีมะม่วงที่มีรสชาติหวานอยู่หรือเปล่านะ หากที่กินอยู่มันเปรี้ยวเหลือเกิน แต่ถ้ารอให้สุกเมื่อไหร่เมื่อนั้นก็คงได้คำตอบว่ามะม่วงที่หวานมันมีหรือไม่ และมีรสชาติเป็นอย่างไร

 

จริงๆคำตอบเรื่องมะม่วงคงไม่อาจให้คำตอบที่เหมือนกันได้  นั่นขึ้นอยู่กับว่าเราแต่ละคนอยู่ในโลกใบไหนกัน

 

ในโลกที่มะม่วงมีแต่เพียงรสเปรี้่ยว

ในโลกที่สักวันมะม่วงจะสุกงอมหวานฉ่ำ

หรือเราอาจไม่รู้ว่าโลกของเราเป็นเช่นไร เพียงเพราะเวลาที่เหมาะควรยังไม่มาถึง

 

เราไม่รู้

 

อีกคำถามที่ยังค้างคาใจของเราก็คือ คนเราสามารถเลิกรักใครสักคนได้จริงๆหรือ

นั่นอาจฟังดูน้ำเน่า แต่ก็คงไม่ต่างจากคำถามเรื่องมะม่วง

 

เราไม่มีทางรู้ได้หรอก

 

ใครบางคนบอกมันจะน้อยลงไป แต่ไม่อาจหมดไปได้จริง ไม่อาจเลิกได้จริง เราว่าอาจจะจริง ในโลกนี้ไม่เคยมีอะไรหายไปอย่างแท้จริงสักอย่าง หากมันได้ปรากฏออกมาแล้ว มันจะไม่มีวันหายไป ขึ้นอยู่กับมันถูกแปรสภาพให้ไปอยู่ในรูปแบบไหนเพียงเท่านั้น

 

แต่เราจะรู้คำตอบได้เมื่อไหร่เล่า ในวันที่เราสามารถเลิกรักใครสักคนได้อย่างนั้นหรือ

 

นั่นแหละอาจเป็นปัญหา เพราะเราแต่ละคนอาจอยู่ในโลกที่แตกต่างกัน

 

เหมือนโลกของคนเหงา ใครสักคนอาจไม่เหงาก็ได้ เมื่อเวลามาถึง

แต่ใครบางคนอาจเหงาอยู่อย่างนั้น

 

เรานั่งฟังเพลง May ของ วุฒิพงศ์ ลี้ตระกูล

เปียนโนกดอย่างเชื่องช้า เหมือนก่อนจะกดลงไปสักตัวโน๊ทคนเล่นกำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง

อาจกำลังเฝ้าคิดถึงคำถามที่ไม่อาจได้คำตอบ

 

แต่มันทำให้เหงาเศร้าแปลกๆ

ความเงียบเหล่านั้นอาจเป็นตัวกระทำ ความเงียบที่มาพร้อมความเหงา

 

กัดกินความรู้สึก

 

พาลให้ย้อนมาถึงคำถามเดิมที่ว่า ทำไมคนเราถึงได้เหงาขนาดนี้

 

นั่นหนะสิ ทำไมกัน

Comment

Comment:

Tweet