เรายังคงนั่งสดับเสียงเหล่านั้น

เสียงที่ประกอบด้วยความเงียบ

เสียงที่พร่ำรำพันจากในอดีต

เมื่อเราแง้มประตูแห่งความทรงจำให้เปิดออก

ตัวโน๊ทมากมายไหลทะลักออกมา

ตัวโน๊ทที่บอกเล่าเรื่องราวที่ผ่านไป

บางช่วงจังหวะท่วงทำนองพัดพาจิตใจเราให้ลอยคว้าง

และพร้อมจะตกลงมากระแทกกับอะไรสักอย่างได้ทุกเมื่อ

แต่หากเราทำได้เพียงลอยค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น

ไร้หนทางออก

เมื่อเรานั่งฟังเสียงเหล่านั้นต่อไป

เรายิ่งค้นพบ

รอยแยกในอารมณ์และความรู้สึก

ท่วงทำนองยิ่งถ่างกางให้รอยแยกนั้นกว้างขึ้นอีก

หากแม้หยดน้ำตาก็ไม่สามารถประสานรอยแตกร้าวเหล่านั้นได้

และท่วงทำนองเอื่อยเฉยก็ยังคงบรรเลงต่อไป

ท่วงทำนองแห่งความทรงจำ

ก่อเกิดเสียงที่ไม่อาจได้ยิน

ก่อเกิดเสียงที่ประกอบด้วยความเงียบ

 

Comment

Comment:

Tweet