ชิวิตมึนๆของนักเรียนไอที

                ผมรีบวิ่งกลับมาคณะเนื่องจากเพิ่งรู้ว่ามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องสะสางให้เร็วที่สุดก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้

                ผมเดินผ่านห้องที่ต้องเรียนในรอบบ่ายไปอย่างหน้าตาเฉย เพื่อนในห้องมองหน้าผมด้วยความงุนงงว่าทำไมมันไม่เข้าห้องที่มันต้องเรียนตอนบ่านนี้ แต่กลับเดินไปเข้าห้องถัดไปที่เต็มไปด้วยห้องอีกหลายห้องภายใน

                ผมเข้าไปในห้องใหญ่และเปิดประตูห้องเล็กในห้องใหญ่อีกทีหนึ่ง ภายในห้องนั้นมีที่นั่งหนึ่งที่ด้วยกัน

                บนที่นั่งนั้นผมสะสางการที่งานคั่งค้างมาซักระยะหนึ่ง มันน่าจะค้างมาตั้งแต่เมื่อคืนนะผมว่า แต่ก็ชั่งมันเถอะไม่ว่ามันจะค้างมานานแคไหนวันนี้ ตอนนี่มันก็หมดไปซะที ผมรู้สึกโล่งอย่างประหลาด

                ผมจัดการงานนี้จนมาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว มันเป็นขั้นตอนของการเก็บงานให้เรียบร้อย แต่ในระหว่างนั้นผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างมาจากห้องตรงข้าม

                “ตอนเข้ามามันไม่มีคนนี่หว่า” ผมคิดในใจ แต่ด้วยช่วงเวลาเรียนที่ใกล้เข้ามาทำให้ผมไม่อาจรอให้ห้องตรงข้ามออกมาก่อนได้ ผมต้องรีบออกไปก่อนมัน

                ผมเปิดประตูห้องหลังจากทำงานต่างๆเสร็จสิ้น มาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

                ห้องตรงข้ามผมออกมาพอดี ผมสดุ่งเล็กน้อย แต่เมื่อมองหน้าเขาผมก็เข้าใจในทันที

                ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดให้กัน มีเพียงร้อยยิ้มเล็กๆที่สื่อถึงกัน และมิตรภาพที่เกิดขึ้นอย่าฉับพลัน เพราะเราต้างเข้าอกเข้าใจกันดี มันยากที่จะอธิบายความรู้สึกนี้จริงๆ

edit @ 6 Nov 2009 22:48:45 by Ambas