ชิวิตมึนๆของนักเรียนไอที

เมือสองวันก่อนผมได้ไปช่วยเพื่อนทำกิจกรรมนิดหน่อยที่ลานพระจอม ผมเองไม่ได้ทำไรหรอก นั่งรอเป็นฝ่ายพยาบาลอยู่ข้างหลัง ทำไรมากไม่ค่อยได้ แหะๆ

ก็นั่งกันอยู่ประมาณ 4-5 คนครับ ก่อนมาผมปริ้นไสลด์ของที่เรียนวันนั้น กะไปนั่งอ่านด้วยแรกๆก็เงี้ยแหละ ขยัน หุ หุ ผมนั่งอ่านไปได้ประมาณสองไสลด์ครับ เลิกอ่านเลย แบบยุงแมร่งเยอะชิบหาย คือที่ลานพระจอมจะมืดๆครับ มีไฟเป็นเสาสูงๆอยู่สองสามดวง เลยทำให้มันไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่ อ่านไม่ค่อยจะเห็นอยู่แล้วดันเสือกมียุงมารับกวนอีก ชั่งเข้าขากันจริงๆนะความขึเกียจ

ช่วงนี้ผมทำกิจกรรมหลายอย่างครับ ปัญหาก็มีบ้างแหละ ไม่มีสิแปลก ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนจบจะดีหรือไม่ดี ผมเองก็ทำได้แค่ตั้งใจทำมันให้ดีที่สุดแหละ

กลับมาที่ลานพระจอมต่อ ตอนที่ผมกำลังนั่งอ่านไสลด์อยู่ แบบว่าไม่ไหวแล้วยุงเยอะมาก คือผมนั่งกับพื้นครับ ใกล้ๆกับท่อด้วยยุงเลยเยอะหน่อย ผมนั่งตบยุงไปอ่านไปได้พักนึงก็เลิกอ่านละ พอหยุดอ่านผมลองมองแถวๆรอบๆตัวเองดูก็พบว่ายุงเยอะมาก แบบว่าเหมือนมันจะอุ้มผมไปได้เลยแหละ

มองไปมองมาก็น่ากลัวเลยหละ แต่พอจ้องมองจริงๆผมกลับพบว่า ครึ่งหนึ่งของยุงพวกนั้นคือ เงายุงครับ เพราะยุงมันตัวดำๆเหมือนยุง เลยทำให้ผมคิดว่าเงาพวหนั้นเป็นยุงด้วย ความจริงยุงมันก็ไม่ได้มากมายอะไรนักหรอกแต่เราแค่คิดไปเอง

หากยุงคือปัญหาของการทำงาน และหากปัญหาของการทำงานมันมีมากมายเหลือเกิน ผมว่าหากเราลองมานั่งจ้องมองปัญหานั้นดีๆ เราอาจจะได้พบกับเงาของยุงก็ได้นะครับ

edit @ 5 Jun 2009 21:47:30 by Ambas