ชิวิตมึนๆของนักเรียนไอที

เมื่่อหลายวันก่อน แม่เพื่อนผมเสียครับ ก็ไม่ได้กระทันหันอะไรมาก ผมเองได้ยินข่าวมานานแล้วว่าท่านไม่สบายหนัก เพื่อนผมเองก็คงจะทำใจไว้นานแล้วเหมือนกัน

ผมเองก็เพิ่งเสียแม่ไปได้ประมาณ 2 ปี ครับ ก็พอจะเข้าใจความรู้สึกอยู่บ้าง ตอนแม่ผมเสียเพื่อนผมคนนี้ก็ไปเยี่ยมท่านมาเหมือนกัน ผมว่าบางที่เพื่อนผมคงจะนึกในใจว่าได้ถึงคิวตัวเองแล้วเพราะก่อนหน้านี้มันเป็นคิวผม เช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่นๆที่อาจจะนึกในใจว่า ซักวันหนึ่งคิวของตัวเองก็คงจะมาถึง

งานศพของศาสนาผมไม่มีอะไรมากครับ เสียปั๊บก็ให้ทำการฝังภายใน 24 ชม. ก่อนฝังก็มีการทำพิธีนิดหน่อย ผมเองคิดไว้แล้วว่า หากได้เจอหน้าเพื่อนคนนั้น ผมจะพูดอะไรบ้าง แต่พอเจอจริงๆมันก็พูดไม่ออกได้แต่ยิ้มให้แค่นั้น บางทีสิ่งที่ดีที่สุดในเวลานี้แค่รอยยิ้มอาจจะเพียงพอแล้วก็ได้

ผมจำหน้าแม่เพื่อนผมท่านนี้ไม่ได้ครับ เหมือนจะจำได้ลางๆ ท่านเป็นคนใจดี ผมชอบไปทำงานกลุ่มบ้านท่านประจำช่วง ม.ปลาย บ้านแกเปิดเป็นร้านขายของชำ สามีแกก็ปลูกผัก เลี้ยงวัว เลี้ยงแพะ เลี้ยงกระต่ายไปเรื่อย ใช้ชีวิตสมะถะไม่ได้หรูหราอะไรมาก แต่ก็รวยอย่าบอกใครเหมือนกัน ดูเป็นครอบครัวที่มีความสุขนะครับ เพื่อนผมคนนี้ก็เป็นลูกผู้หญิงคนเดียวด้วย เป็นดวงใจของครอบครัวเลยก็ว่าได้ แต่หากว่าต้องขาดใครไปซักคน ผมว่าบ้านคงจะเหงามากขึ้นน่าดูเลยหละ

ถามว่าผมสงสารไหม ผมก็สงสารนะ แต่ว่าผมเองก็เคยผ่านมาแล้ว เสียใจไม่นานเราก็กลับมาใช้ชีวิตปรกติ เป็นเราคนเดิม อาจจะเสียใจบ้างหากนึกถึง เมื่อหลายวันก่อนผมได้ขึ้นเวทีแนะนำน้องใหม่ปีหนึ่งกับเพื่อนอีกหลายคน เรื่องการใช้ชีวิตในมหาลัย มีคำถามนึงถูกส่งขึ้นมาบนเวทีว่า หากมาอยู่หอแล้วคิดถึงแม่ต้องทำงไง
เป็นดวงซวยที่ไมอยู่ที่ผมพอดี มันเหมือนกับมีอะไรมาแทงใจตรงที่มันเป็นแผลอยู่แล้วให้เจ็บแปล๊บๆขึ้นมาอีก ผมส่งไมต่อให้เพื่อนคนอื่น มันคงจะเข้าใจ ผมเองก็ไม่ได้ว่าจะเฮริทมากอะไรนะ แต่ผมเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเหมือนกัน

อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว เป็นสิ่งที่หล่อหลอมให้เกิดเป็นเราในวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรทุกสิ่งทุกอย่างมันก็จะกลายเป็นอดีต เป็นอีกหนึ่งภาพถ่ายสีหม่นๆที่เราเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำ ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความทุกข์ ความเศร้าต่างๆ ล้วนแต่รอให้เราได้พบมัน และ ลาจากมันไป จนกว่าซักวันหนึ่งที่เราจะไม่มีสิ่งใดให้พบผ่าน เราก็คงจะไร้ซึ้งอดีตอีกต่อไป

edit @ 22 May 2009 03:38:22 by Ambas