ชิวิตมึนๆของนักเรียนไอที

ต่อจากตอนเดิมนะครับ

เมื่อผมเปิดกระเป๋าตังออกดูไม่พบกุญแจ ผมใจหายแว๊ปเลย เหมือนกับว่ามีใครซักคนกำลังเล่นตลกกับผมอยู่
ผมพยามหาทุกซอกทุกมุมของกระเป๋าเงินแล้วแต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของกุญแจห้องเลย
ผมตัดสินใจไม่เรียกเพื่อนผมที่เพิ่งเดินลับเข้าไปในซอยเพราะคิดในใจว่าไม่อยากจะรบกวนมัน
เดินๆหาเด๋วก็น่าจะเจอ แต่ถว่าความคิดนั้น มันเป็นสิ่งที่ผิดอย่างมหันต์

ผมเดินย้อนรอยเดิมที่ผมเดินเข้ามา หากใครได้มาเห็นไอกร๊วกตัวเล็กๆคนนึงเดินก้มหน้าก้มตาตอนตีสอง
คงจะสงสัยว่ามันเป็นอะไรมากหรือเปล่า เดินท่าทางแปลกๆผมเดินไปทุกที่ที่ผมไป แม้แต่ที่ไม่ไปก็ยังเดินเพราะ
คิดในใจว่ามันอาจจะกระเด็นหล่นออกไปนอกเส้นทางที่ตัวเองเดิน

"หาอะไรอยู่หรอ" ป้ารถนนมถามผมขณะที่ผมกำลังก้มๆมองตามพื้นหน้ารถขายนมของแก ผมบอกความจริงกับแกไป
"อย่างนี้ก็แย่สิ เข้าห้องไม่ได้เลย" ป้ารถนมว่า

"ใช้สิ แย่เลย กุสินะที่แย่คนอื่นคงจะไม่แย่กับกุหรอก กลับบ้านไปก็หลับสบายแล้ว"
ผมคิดในใจเหมือนคนพาลคนหนึ่ง

ผมเดินไปทุกที่ ในเซเว่น ในซอย ตรงที่ๆผมทำถุงขาด รวมถึงถังขยะที่ผมนำถุงขาดไปทิ้ง
ผมเดินจนเหมือนจะหมดหวัง แต่แล้วผมก็พบกับเหริญสิบบาทบนถนน มันทำให้ผมมีกำลังใจมากขึ้นมากทันที
ด้วยความคิดที่ว่ากุญแจมันน่าจะหล่นไปเหมือนกับเหริญนี่แหละ น่าจะหาเจอเหมือนกับเหริญสิบเหริญนี้

 ตอนนี้ผมเริ่มคิดถึงเพื่อน เริ่มคิดโทษเพื่อน เริ่มคิดว่าพวกแมร่งไม่น่าชวนกุออกมาเลย เริ่มคิดว่าน่าจะรีบบอก
เพื่อนที่เดินเข้าซอยมาด้วยกันก่อนที่มันจะหายลับไปในซอย เริ่มหงุดหงิดและเริ่มจะกลัวว่าคืนนี้กุจะนอนไหน
โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอามา เบอร์เพื่อนก็ไม่มี เริ่มคิดถึงร้านเกมอีกครั้งว่ามันคงจะช่วยเราได้ทั้งคืนหากไม่มีที่ไปจริงๆ
จนกว่าจะเช้า

ถ้าจำไม่ผิดผมเดินเข้าออกซอยๆน่าจะได้ประมาณ 4-5 เที่ยวได้ เริ่มพยายามงัดห้อง แต่ก็ไร้ความหมาย มีความคิด
ที่จะพังประตูแต่ก็กลัวผลลัพธ์มันจะได้น้อยกว่าเสีย

ผมตัดสินใจเข้าร้านเกม เพื่อว่าบ้างทีหากไม่ใช้ที่นี่เป็นการฆ่าเวลาในคืนนี้ก็พอจะได้คุยกับคนอื่นได้บ้าง
ผมเข้าเอ็มแล้วลองคุยกับเพื่อนคงแรก

"เห้ยเมิงลองโทรถามแบงค์ให้หน่อยดิวะว่าเห็นกุญแจหุหรือเปล่า กุญแจห้องกุหาย"
ผมเข้าไปทักเอ็มถามเพื่อนคนแรก

"โทรศัพท์กุไม่มีเงินหวะ"
เยี่ยมจริงๆ

 "เห้ยเมิงลองโทรถามแบงค์ให้หน่อยดิวะว่าเห็นกุญแจหุหรือเปล่า กุญแจห้องกุหาย"
ผมก๊อบข้อความเดิมถามเพื่อนคนที่สอง

"เออแปบนึง"
ผมนึกดีใจที่มันไม่ตอบเหมือนเพื่อนคนแรก 

คือแบงค์เนี้ยคือคนที่อยู่ซอยเดียวกับผมครับ คนที่เดินมาด้วยกันนั้นแหละ กะว่าจะขอให้มาช่วยหาหน่อย

"แบงค์บอกว่ากุญแจอยู่ในกระเป๋ามัน ไม่รู้ว่าไปอยู่ได้ไง บอกว่าเด๋วเอาลงมาให้ใต้หอ"
ผมดีใจแทบจะกระโดดจูบเจ้าของร้าน หากคืนนี้ไม่ได้กุญแจผมคงได้เล่นเกมยาวแน่ อาจถูกป้าเจ้าของหอบ่นอีก

เหตุผลที่กุญแจไปอยู่ในกระเป๋าของแบงค์ก็คือ ผมเอากุญแจใส่กระเป๋าตัง ตอนผมซื้อนมร้อน กับขนมปัง
ผมไม่มีมือที่จะถือกิน คนที่ผมฝากกระเป๋วตังไว้นั้นก็คือแบงค์ และแบงค์ก็คงจะกระเป๋าตังผมใส่ในกระเป๋ากางเกง
ทำให้กุญแจในกระเป๋าตังหล่นลงไปนอนอยู่ในกระเป๋ากางเกง และก็ไม่มีใครรู้ตัวเลย

จากที่จะได้นอนซักตี 1 กว่า ต้องไปนอนเกือบตีสี่เลย แถมต้องตากผ้าที่ซักไว้อีก กระจกห้องก็แตกตอนพยายาม
งัดห้อง ซวยได้ใจจริงๆค๊าบบบ