เป็นอันว่ารู้กัน
posted on 06 Nov 2009 00:28 by ambaschobsantiผมรีบวิ่งกลับมาคณะเนื่องจากเพิ่งรู้ว่ามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องสะสางให้เร็วที่สุดก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้
ผมเดินผ่านห้องที่ต้องเรียนในรอบบ่ายไปอย่างหน้าตาเฉย เพื่อนในห้องมองหน้าผมด้วยความงุนงงว่าทำไมมันไม่เข้าห้องที่มันต้องเรียนตอนบ่านนี้ แต่กลับเดินไปเข้าห้องถัดไปที่เต็มไปด้วยห้องอีกหลายห้องภายใน
ผมเข้าไปในห้องใหญ่และเปิดประตูห้องเล็กในห้องใหญ่อีกทีหนึ่ง ภายในห้องนั้นมีที่นั่งหนึ่งที่ด้วยกัน
บนที่นั่งนั้นผมสะสางการที่งานคั่งค้างมาซักระยะหนึ่ง มันน่าจะค้างมาตั้งแต่เมื่อคืนนะผมว่า แต่ก็ชั่งมันเถอะไม่ว่ามันจะค้างมานานแคไหนวันนี้ ตอนนี่มันก็หมดไปซะที ผมรู้สึกโล่งอย่างประหลาด
ผมจัดการงานนี้จนมาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว มันเป็นขั้นตอนของการเก็บงานให้เรียบร้อย แต่ในระหว่างนั้นผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างมาจากห้องตรงข้าม
“ตอนเข้ามามันไม่มีคนนี่หว่า” ผมคิดในใจ แต่ด้วยช่วงเวลาเรียนที่ใกล้เข้ามาทำให้ผมไม่อาจรอให้ห้องตรงข้ามออกมาก่อนได้ ผมต้องรีบออกไปก่อนมัน
ผมเปิดประตูห้องหลังจากทำงานต่างๆเสร็จสิ้น มาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ห้องตรงข้ามผมออกมาพอดี ผมสดุ่งเล็กน้อย แต่เมื่อมองหน้าเขาผมก็เข้าใจในทันที
ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดให้กัน มีเพียงร้อยยิ้มเล็กๆที่สื่อถึงกัน และมิตรภาพที่เกิดขึ้นอย่าฉับพลัน เพราะเราต้างเข้าอกเข้าใจกันดี มันยากที่จะอธิบายความรู้สึกนี้จริงๆ
edit @ 6 Nov 2009 22:48:45 by Ambas